Svo trommar þetta lið fram í kastljósið og heldur því fram að mótmælendur hagi sér eins og bestíur. Kjarni þessa máls er hinsvegar sá, hvað sem líður nokkrum löðrungum til eða frá, að séu mótmæli friðsamleg er ekkert hlustað á þau en séu þau kröftug þá eru þau stimpluð sem skrílslæti. Ef blessað framkvæmdavaldið vildi bara gjöra svo vel að hlusta á fólkið í þessu Guðsvolaða landi, þá væri enginn að kveikja elda fyrir framan Alþingi. Við skulum ekki gleyma stjórnarskránni: Ísland er lýðræðisríki með þingbundinni stjórn. Á mannamáli þýðir það að fólkið ræður.
Fólkið er einfaldlega að mótmæla því að mótmæli þeirra vegna þess að sama ríkisstjórn, sömu lykilstarfsmenn bankanna og sama Seðlabankastjórn séu enn við völd skuli ekki vera tekin til greina. Það er verið að mótmæla þessu banvæna heyrnarleysi sem hrjáir forkólfa þessa þjóðfélags. Skal engan undra að fólki svíði  það að  enginn skuli hlusta á neitt nema niðurganginn sem vellur úr framkvæmdavaldinu, Seðlabankastjórn og útrásarvíkingum þessa lands. Skömm er að þessu, segi nú bara.
Ekki það að ég hafi verið að mótmæla í gær, ég hef bara allt of mikið að gera til þess að komast í svoleiðis umstang akkúrat núna. En ég er með í anda, allavega. Það er skárren ekkert, hlýtur að vera.

Þessa dagana er ég hústökumaður hjá bróður mínum elskulegum og yndislegri konunni hans. Ekki nóg með það, heldur erum við tveir saman, ég og Gabríel minn, sem lögðum undir okkur eitt af þeirra herbergjum þar til húsnæðið okkar losnar. Við étum þau út á gaddinn, erum alltaf fyrir og hjálpum ekki með neitt. Óheppilegt fyrir þau, en heppilegt fyrir okkur.

Ég var að hefja nám við HR og skemmst er frá að segja að laganáminu þar er ekki saman að jafna við laganám Háskólans á Akureyri. Það eru ekki sömu fögin, tuttugu sinnum fleiri nemendur og kennt á íslensku. Ótrúlega góð tilbreyting! Ég komst meira að segja að því á fyrsta degi að stjórnsýsluréttur er alls ekki pæling um það hver hefur rétt til að stjórna hvaða sýslu, heldur eitthvað allt annað! Svo innan fárra daga getum við vonandi formlega flutt okkar hafurtask (hvurslags orð er það samt, eiginlega?) hingað til Hafnarfjarðar og farið að gera góða hluti. Mikið verður gott að fá betri helminginn og alla saman undir eitt þak aftur.
Guð blessykkur...

 

Hugleiðingar vísitölumanns, málefnalegar

 

Undanfarnar vikur og misseri hefur fréttaflutningur sem og umræður á kaffistofum landsins einkennst af krepputali og efnahagshorfum þjóðfélagsins. Íslandið okkar á hraðferð til efnahagshelvítis og fólk vítt og breitt um landið að missa sitt lífsviðurværi og aleiguna og auðvitað geðheilsuna og kyngetuna í kjölfar alls þessa því hörmungarnar eru nægar til að gera hvern mann geðveikan. Venjulegt fólk, sem sníður sér sína eigin fjárhagslegu útgöngu- og afkomuspá eftir því sem þau fá greitt fyrir sína vinnu og sitt ævistarf, það er að segja. Fólk sem býr við þá fötlun og skömm að hafa ekki fæðst með silfurskeið í munninum eða öðru líkamsopi. Fólk eins og ég.

Ég verð að segja fyrir mitt leyti að flenninóg hef ég heyrt af því sem hrjáir þetta land hvað efnahagsþrengingar og ástæður þeirra varðar. Útrásarvíkingarnir fengu óformlegt umboð frá ríkisstjórninni til að skuldsetja alla landsmenn niður í kok og upp aftur, Fjármálaeftirlitið gerði ekkert til að hafa almennilegt eftirlit með þeim og halda í rassgatið á þeim, Seðlabankinn vissi í hvað stefndi en sagði bara engum frá því og lykilstarfsmenn bankanna voru of uppteknir við að afskrifa skuldirnar sínar til að nenna að hugleiða það hvort óeðlilegt væri að skuldsetja þegna landsins um margfalda þjóðarframleiðslu ríkisins. Einhvern veginn svona skil ég umræðuna, en ég er auðvitað bara fávís maður hvað flest þetta varðar og get ekki vísað í lagasetningar, hlutafélagalög, gjaldeyrisstefnu Seðlabankans eða reglur peningamarkaðssjóða viðskiptabankanna til að styðja mitt mál. Né heldur kann ég góð skil á hugtökum eins og krónufleyting, tengdir aðilar eða bankaleynd og ég nota frasann „með þessum hætti" aldrei nokkurn tímann. En ég á börn, og því hef ég áhyggjur.

Ég hef töluverðar áhyggjur af því að gjörðir þeirra sem bera ábyrgð á því hvernig komið er verði til þess að börnin mín njóti ekki sama aðgangs að lífsgæðum þeim sem flest okkar hafa tekið sem  sjálfsögðum hingað til. Ég hef áhyggjur af því að ríkisstjórnin heimti bara vinnufrið og stimpli það sem dólgslæti og óþarfa ef fólk svo mikið sem dirfist til að segja sína skoðun. Ég hef áhyggjur af því að það eina vitræna sem ég hef lesið um lausn á ástandinu skrifaði sá mikli snillingur Bragi Valdimar Skúlason á heimasíðu Baggalúts, sem er vefsíða um spaug og tengd málefni. Ég hef áhyggjur af því að Seðlabankastjórinn okkar sé lögmenntaður, sem gagnast honum álíka mikið og sveinspróf í píparafræðum í starfi sínu þar, og að hann harðneiti því bara að ræða það að hleypa fagmönnum að því gnægtaborði sem  vinnubekkur Seðlabankans er nú á dögum. Ég hef umtalsverðar áhyggjur af því að hugmyndir íslensku auðmannanna um að axla ábyrgð séu þær að kaupa alla fjölmiðla landsins svo enginn geti sagt neitt slæmt um þá, afskrifa skuldirnar sínar sem fyrst og kaupa sér svo Kaupþing í Lúxembúrg í viðbót við nýju villuna sína í Bretlandi og síðast ekki ekki síst að versla sér næsta lausa tryggingafélag fyrir þrefalt áætlað markaðsvirði þess. Ég er ekki manna fróðastur hvað efnahagsmál varðar, ég viðurkenni það fúslega. En það þarf hinsvegar enga löggildingu til að sjá að þetta er ekki alveg í lagi. Landið að fara á hausinn, og þeirra besta svar er að kaupa sér tryggingafélag til að ná sér í nokkra milljarða til viðbótar og styrkja sína stöðu fyrir þá peninga sem þeir fengu gefins frá ríkinu okkar með þeirri alranglátustu löggjöf sem vestrænt ríki hefur nokkru sinni sett sínum þegnum; kvótalögunum. Meira að segja maður eins og ég sé það, veit og skil að einhvers staðar er einhver afar stór pottur mölbrotinn. Eflaust væri betra að lifa hér ef auðmenn þessa lands yrðu fyrir hugljómun og áttuðu sig á meiningu orðanna „sameinumst hjálpum þeim sem minna mega sín", svona rétt í aðdraganda jólanna.

Formaður viðskiptanefndar hins háa Alþingis er svo óforskammaður að hann ætlaði sér að spyrja forsvarsmenn bankanna hvort þeir hefðu lánað ónefndum milljarðamæringi nokkur þúsund milljónir um daginn til að kaupa sér alla fjölmiðla landsins. Þá er auðvitað eina svarið að kæra hann. Það er nefnilega bankaleynd á Íslandi, svo þetta kemur formanninum bara ekki rassgat við. Spurðu bara Seðlabankastjóra. Rúsínan í pylsuendanum eru svo áhyggjur umhverfisráðherra af því að hvalveiðar skaði ímynd Íslands á alþjóðavettvangi. Ég hef nöturlegar fréttir að færa þeim annars ágæta ráðherra, því miður. Það er hlegið að okkur um víða veröld, og ég leyfi mér að efast stórlega um það að nokkrir hvalir í soðið til eða frá verði til þess að umheimurinn fari að virða okkur að nokkru.

Eins og margoft hefur verið tekið fram er ég enginn sérfræðingur. Ég viðurkenni það fúslega. Það þarf hinsvegar engan sérfræðing til að sjá að margir menn í ábyrgðarstöðum þjóðfélagsins brugðust sinni skyldu gersamlega og skildu okkur almúgann eftir í  axlardjúpum og illa þefjandi skítnum. Það þarf bara sérfræðing til þess að skilja hvers vegna í ósköpunum ekki einn einasti þeirra vill viðurkenna það, né heldur gera neitt í því nema kaupa sér fleiri fjölmiðla og nokkur tryggingafélög.

Höfundur er höfundur.

Það geta ekki allir arkað út í snævið, dregið krakkana sína í snjóþotu, gert feita snjóengla eða kastað grjóthnoðuðum, handgerðum snjóboltum í grunlausa Akureyringa á ferð um Naustahverfið. Það get ég hinsvegar. Langt í frá hver sem er nær að horfa til bjartari tíma á betri stað og njóta þess að þurfa ekkert fyrir því að hafa að því gefnu maður haldi sig á mottunni sinni. Það get ég, sjáðu til. Því miður geta ekki allir skundað af stað í nám sem í sér felur þeirra aðaláhugamál. Ég get það bráðlega.
Þess utan á ég það besta fólk að sem nokkur maður getur nokkru sinni hugsað sér, yndislegri börn en fyrirfinnast hér á jörð og það get ég fullyrt án nokkurrar hlutdrægni, og er ennþá lifandi og að læra að verða betri maður. Ég er nefnilega heppinn.
Þótt fáir raunar fatti það
og flestir séu efins
er lífið lagt í lófastað
og langflest gott er gefins.

Flesta mína blogglífdaga hef ég notað til að agnúast út í menn, málefni og flest annað. Nú hef ég hins vegar hugsað mér að brjótast út úr þessum hvimleiða ávana, sem er í stíl við útbrot mitt úr öðrum ávönum, og skrifa hérna hversdagslegar hugleiðingar manns á miðjum aldri, uppbyggilegar eða hlutlausar mestmegnis. Hugsanlega stöku vísa sömuleiðis.
Nóg er af neikvæðni og almennum leiðindum á vettvangi þessa þjóðfélags þótt ekki bætist þar við gremjan og leiðindin í mér alltaf hreint.
Því eftir allt saman er ég bara venjulegur og breyskur maður og hef því tæplega efni á því að sturta minni ósanngjörnu gremju niður um alnetið gegnum síðu sem þessa. Nema´hún sé þeim mun málefnalegri, allavega.
Því
Tæpast getur talist gott
taumhald allt að vanta.
Breyskleikinn skal borinn brott
og bros á alla kanta.

Hæ Binni.
Mig langaði til þess að senda þér nokkrar línur í tilefni brúðkaupsins ykkar.
Mér þykir sárt að geta ekki verið með ykkur og fagnað þessu með fjölskyldunni. Hins vegar veistu hvers vegna það er og hversu lítið verður við því gert. Tilefni þessa bréfs er hinsvegar ekki að henda á þig heillaóskum eins og fjöldamargir aðrir koma eflaust til með að gera, heldur er þetta einfaldlega brúðkaupsgjöfin þín frá mér.
Ekki veit ég hversu vel þú veist það, en þú hefur alla tíð verið fyrirmyndin mín. Alla stráka dreymir um að eiga stóran bróður sem passar þá og ég er engin undantekning. Ég man það svo vel þegar ég fór á ÍR-völlinn með pabba að horfa á þig spila, standandi á hliðarlínunni við það að rifna af einskæru stolti yfir stóra bróður mínum sem stóð milli stanganna með stóru strákunum í fótbolta.
Ég minnist þess með einstakri hlýju þegar þú leyfðir mér að dröslast með þér út á völl og vera með í fótbolta, þegar þú bauðst mér í heimsókn og sýndir mér plöturnar þínar með Artch, Kiss, Manowar og Accept og allar ferðirnar sem við fórum með pabba að veiða, á skíði og hvaðeina. Það tók svo næstum steininn úr hvað stoltið varðar hjá mér þegar þú fórst að lyfta, þá var ég enn lítill og feitur og fannst þú vera sterkasti maður í heimi....á eftir pabba. Þú komst mér af stað í því og það er eitthvað sem hefur búið með mér alla tíð síðan og hefur orðið þess valdandi í síðari tíð að ég komst í gegnum ýmiss óhöpp og slys hverskonar. Ég veit ekki hvort þú veist það, en ég hef grobbað mig og montað af þér við hvern sem hlusta vill í gegnum tíðina og geri það enn. Ég hef alltaf litið ofboðslega upp til þín og mun alltaf gera. Þú ert ennþá fyrirmyndin mín.
Við höfum öll okkar styrkleika, systkinin. Ég þekki þína og hef stundum óskað þess af öllu hjarta að ég gæti tileinkað mér þó ekki væri nema helming þinna sterkustu hliða. Það er nefnilega svolítið skrýtið hvað við erum öll ólík, systkinin. Og einmitt af því að mín sterkasta hlið er stafsetning, þá vildi ég bara reyna að koma því til skila að ég elska þig, bróðir sæll. Þú átt allan minn hug þessa helgi og ég verð að segja að þótt ég hafi lengi hallast að því að þinn helsti kostur væri staðfesta og heillyndi, þá var það ekki alveg rétt hjá mér. Þinn helsti styrkur liggur í vali á konum, því Helena er vænlegra kvonfang en orð fá lýst.
Ég myndi syngja fyrir þig ef það hljómaði ekki eins og verið væri að pynta sirkusdýr, semja ljóð ef ég kynni það, gefa þér eitthvað fallegt hefði ég efni á því og mæta ef ég sæi mér það fært. En þetta er það sem ég hef, og þetta er mín leið til að segja til hamingju með brúðkaupið, Helenu og allt, og takk fyrir að vera stóri bróðir minn.
Þinn Þorri.